Ścieżka: Wymiar sprawiedliwości » Wydział Powszechny » Ustawa o ochronie prywatności

Ustawa o ochronie prywatności

Ustawa Sejmu o ochronie przestrzeni prywatnej jest szczególną ustawą, służącą jako remedium na rozwiązywanie sporów — najczęściej o podłożu osobistym — między jednostkami, które nie są w stanie, bez znacznego dla siebie dyskomfortu psychicznego, obcować ze sobą tak na stopie prywatnej, jak i w miejscach publicznych.

Przepisy ustawy umożliwiają orzeczenie przez Księcia lub sąd zakazu zbliżania się do siebie dwóch osób, „jeżeli przemawiają za tym zasady współżycia społecznego oraz ochrona dobrostanu przynajmniej jednej tych osób, niezależnie od tego, czy działania tej osoby lub tych osób względem siebie wyczerpują znamiona przestępstw, wykroczeń lub innych naruszeń dóbr chronionych prawem”.

Wnioskodawca nie musi zatem dowodzić tego, że druga osoba np. naruszyła jej dobra osobiste lub popełniła na jej szkodę przestępstwo lub wykroczenie. Wystarczy, że uprawdopodobni, iż zakaz będzie służył ochronie jego dobrego samopoczucia, co ma niebagatelne znaczenie dla komfortu życia w Księstwie Sarmacji oraz motywacji do działania.

Zakres zakazu zbliżania się jest szeroki, i obejmuje, w szczególności:

  • nawiązywanie bezpośredniego kontaktu z drugą osobą przy użyciu poczty elektronicznej, komunikatora internetowego, telefonu lub w inny sposób,
  • zwracanie się bezpośrednio lub pośrednio do drugiej osoby albo czynienie do niej jakichkolwiek odniesień w miejscach publicznych,
  • podejmowanie wyżej wymienionych działań wobec osób bliskich drugiej osoby niezamieszkałych w Księstwie Sarmacji.

Ustawa wyłącza zakaz jedynie w przypadku, w którym powyższe czynności są ściśle i w sposób nierozerwalny związane ze sprawowaniem funkcji publicznej lub ubieganiem się o pochodzącą z wyboru funkcję publiczną. Np. jeżeli zakaz orzeczono wobec urzędnika, można się do niego zwracać w sprawach urzędowych, jak również odnosić się do jego działań o takim charakterze.

Zakaz jest orzekany na okres od dwóch tygodni do sześciu miesięcy. Najczęściej orzeka się zakaz trwający 3 miesiące, pozwalający na wygaszenie sporu i wyciszenie dawnych emocji. Zakaz można skrócić na wniosek strony, która wniosła o zakaz, jeżeli druga strona temu się nie sprzeciwia.

Zbliżenie się, wbrew orzeczonemu zakazowi, jest przestępstwem ściganym z oskarżenia prywatnego (na wniosek strony, do której się zbliżono). Przestępstwo to zagrożone jest karą nadzoru lub karą aresztu, można także za nie wymierzyć karę w postępowaniu mandatowym.

Orzeczony zakaz działa w obydwie strony. Tak, jak osoba, wobec której orzeczono zakaz, nie można zbliżać się do wnioskodawcy, tak też wnioskodawca nie może zbliżać się do tej drugiej osoby. Książę lub sąd, orzekając zakaz, nie rozstrzyga o stronie winnej orzeczenia zakazu.

© Księstwo Sarmacji 2008. Wszelkie prawa zastrzeżone.